Rackstroom budgetteren voor colocation

Als je de stroombehoefte van je rack goed inschat voordat je colocation-ruimte bestelt, voorkom je twee dure verrassingen: meer capaciteit bestellen dan nodig, of halverwege de uitrol ontdekken dat je apparatuur niet past binnen wat een rack, of één stroomtoevoer, daadwerkelijk kan leveren. De methode hieronder is standaardpraktijk in de datacenterwereld, niet specifiek voor één provider, en het loont om deze door te lopen voordat je een rackgrootte of stroomtoewijzing vastlegt.

Stap 1: tel het nominale vermogen van elk apparaat op

Elk stuk apparatuur in het rack, een server, een switch, een storage array, heeft een typeplaat- of nominaal vermogen, meestal gedrukt op de behuizing of vermeld in het datasheet, uitgedrukt in watt of als maximale stroomsterkte bij een bepaalde spanning. Begin met een lijst van elk apparaat dat je van plan bent te installeren, met het opgegeven vermogen, en tel deze bij elkaar op. Dit totaal is je startpunt, niet je uiteindelijke budget: het is het theoretische plafond, niet wat de apparatuur daadwerkelijk verbruikt bij normaal gebruik.

Stap 2: bouw marge in, plan niet op het theoretische maximum

Het daadwerkelijke stroomverbruik ligt in de praktijk vrijwel altijd lager dan het opgegeven vermogen op de typeplaat: die waarden worden doorgaans conservatief vastgesteld, ruim boven wat een apparaat verbruikt bij normale, zelfs zware, belasting. Maar als je precies plant op de som van de typeplaatwaarden, houd je geen ruimte over voor piekbelasting, apparatuur die je later toevoegt, of meetonzekerheid. En infrastructuur die continu dicht tegen zijn nominale maximum aan draait, heeft geen marge voor het onverwachte. Een gangbare aanpak is budgetteren met een duidelijke marge onder de opgetelde typeplaatwaarden, in plaats van die som als doel te zien om te vullen. Hoeveel marge precies nodig is, hangt af van hoe wisselend het stroomverbruik van je workload is en hoeveel ruimte je wilt overhouden voor toekomstige groei. Zie dit dus als een planningsprincipe dat je bewust toepast, niet als een vaste formule.

Stap 3: begrijp waar redundante stroomtoevoer je daadwerkelijk tegen beschermt

Een rack met twee onafhankelijke stroompaden, meestal aangeduid als A en B, is alleen echt redundant als elke toevoer afzonderlijk de volledige belasting kan dragen. Als je daadwerkelijke verbruik gelijk verdeeld is over beide toevoeren, maar samen meer is dan één toevoer alleen aankan, dan halveert een storing op één toevoer je capaciteit niet netjes. In plaats daarvan overbelast het de overgebleven toevoer en riskeer je dat het hele rack uitvalt op het slechtst denkbare moment, precies wanneer je de redundantie nodig had. Daaruit volgt de budgetteringsregel: houd je totale verbruik binnen wat één toevoer alleen aankan, ook al trek je stroom uit beide. Dubbele voedingen in je eigen apparatuur, elk aangesloten op een andere toevoer, zijn wat dit in de praktijk laat werken. Zonder dubbele voedingen in de apparatuur zelf betekent een storing op één toevoer alsnog een uitval, hoe het rack ook bekabeld is.

Hoe dit zich verhoudt tot wat Worldstream publiceert

Worldstream's colocation-faciliteiten draaien op N+1-redundantie met dubbele stroomtoevoer en ondersteunen tot 10 kW vermogen per rack als beschikbare dichtheidsoptie, details die al aan bod komen in Stroom, koeling en rackdichtheid in Worldstream's datacenters. De 10 kW beschrijft waarvoor een rack geleverd kan worden, geen doel om te vullen: dezelfde redenering over marge en de capaciteit van één toevoer hierboven geldt hier direct voor. De efficiëntie op faciliteitsniveau, uitgedrukt als een PUE van rond de 1,15, is ook een nuttig referentiepunt: het is een herinnering dat het vermogen dat een faciliteit opneemt om je rack te laten draaien iets hoger ligt dan wat je apparatuur zelf verbruikt. Koeling en distributieverliezen verklaren dat verschil, al beschrijft PUE de faciliteit als geheel en niet één specifiek rack.

Een uitgewerkte aanpak, in grote lijnen

1. Maak een lijst van elk apparaat dat in het rack komt, met het opgegeven vermogen, en tel deze op.
2. Bouw marge in onder die som om tot een realistisch planningscijfer te komen, in plaats van te budgetteren op het theoretische maximum.
3. Toets dat planningscijfer aan wat één toevoer alleen aankan, niet de gecombineerde capaciteit van beide toevoeren, want dat is wat beschikbaar blijft als één toevoer uitvalt.
4. Controleer of je apparatuur daadwerkelijk dubbele voedingen heeft, elk aangesloten op een andere toevoer, anders bereikt de redundantie van de faciliteit je hardware niet.
5. Laat ruimte in het plan voor apparatuur die je later toevoegt, in plaats van precies af te stemmen op wat je op dag één plaatst.